Vaste Grond – een gesprek met Sewan Bakvis

Project Vaste Grond brengt persoonlijke verhalen van inwoners van Losser tot leven door ze te vertalen naar unieke kunstwerken van regionale kunstenaars. Deze werken werden in oktober gepresenteerd tijdens een expositie en krijgen nu een vervolg: om nog meer mensen de kans te geven ze te bekijken, reizen ze langs alle vijf dorpen van de gemeente Losser, waarbij de locaties maandelijks wisselen. Eén van de deelnemende kunstenaars is Sewan Bakvis. Onze razende reporter gaat met Sewan in gesprek over haar kunst en inspiratie. “Ik wil iets creëren dat blijft” – over herinneringen, tradities en vaste grond.

Voor kunstenaar Sewan begint kunst niet bij techniek, maar bij gevoel. “Ik wil iets creëren dat blijft,” vertelt ze. Vanuit dat verlangen begon ze enkele jaren geleden met schilderen. Inmiddels vormen figuratieve schilderijen, symboliek en thema’s als identiteit, herinnering en het innerlijke leven de kern van haar werk.

Haar schilderijen ontstaan vaak intuïtief. “Meestal begint het met een gevoel,” legt ze uit. “Iets wat me raakt of inspireert. Van daaruit ontstaat vaak een portret of een figuur, maar altijd met een verhaal eromheen.” Vooral wat zich onder de oppervlakte afspeelt fascineert haar. “Niet alleen wie iemand is, maar ook wat iemand met zich meedraagt,” dat probeert ze voelbaar te maken op doek.

Tussen twee culturen

Die zoektocht naar identiteit speelt ook in haar eigen leven een belangrijke rol. Sewan is van Armeense afkomst, en groeide vanaf jonge leeftijd op in Nederland. “Ik voel me thuis in beide culturen,” zegt ze. “Ik ben heel Armeens én heel Nederlands. Soms leidt dat tot, een stille vraag die blijft terugkomen: waar hoor ik nou eigenlijk thuis?” Die dubbele culturele achtergrond verwerkt ze subtiel in haar werk. Soms via herkenbare symbolen, zoals de Armeense granaatappel of Nederlandse tulpen. Maar ook in haar schilderwijze zelf: figuren en achtergronden blijven vaak deels open en transparant, alsof ze zich tussen verschillende werelden bewegen.

Een verhaal dat groter is dan één persoon

Voor het project Vaste Grond voelde Sewan direct een sterke verbinding met het verhaal achter de locatie. Het verhaal over vrouwen die vroeger lakens wasten op de bleek sprak meteen tot haar verbeelding. “Ik zag het eigenlijk gelijk voor me,” vertelt ze. “Niet alleen het erf en de plek zelf, maar vooral de handeling. Het ritueel van samen wassen, praten en verhalen delen.”

Hoewel ze aanvankelijk verschillende richtingen onderzocht, koos ze uiteindelijk bewust niet voor een letterlijk portret van de vrouw die haar verhaal had gedeeld. “Dat voelde voor mij te klein,” legt ze uit. “Het verhaal ging juist over generaties. Over traditie, over gemeenschap en over iets dat groter is dan één persoon.”

Verhalen vastleggen voor de toekomst

Die gedachte zie je terug in het uiteindelijke schilderij. Sewan verwerkte kleine details die het dagelijkse leven van vroeger voelbaar maken. Zo fluistert één vrouw iets in het oor van een ander — een verwijzing naar de verhalen en roddels die tijdens het wassen werden gedeeld. “Dat vond ik zo’n mooi detail,” zegt ze glimlachend. “Als je dat niet vastlegt, verdwijnen dat soort dingen uiteindelijk gewoon.”

Haar liefde voor ambacht en tradities speelt daarin een grote rol. Sewan noemt zichzelf enigszins nostalgisch. Verhalen van vroeger raken haar diep. “Je kunt natuurlijk niet alles bewaren,” zegt ze, “maar kunst kan wel helpen om bepaalde herinneringen levend te houden.”

Volgens haar is dat ook precies wat een kunstenaar probeert te doen: iets vereeuwigen voordat het verloren raakt.

De kracht van Vaste Grond

De expositie van Vaste Grond in de steenfabriek in Losser maakte indruk op haar. Niet alleen vanwege de bijzondere locatie, maar ook door de diversiteit van de tentoonstelling. “Er was van alles: schilderijen, installaties, poëzie, muziek. Dat vond ik heel mooi. Er was echt aandacht aan besteed.”

Wat haar daarnaast bijzonder aanspreekt, is dat de tentoonstelling na afloop verder reisde langs verschillende locaties. “Daardoor blijven die verhalen zichtbaar,” zegt ze. “En dat is juist zo waardevol. Dit soort projecten zouden eigenlijk op veel meer plekken kunnen bestaan. Iedere plek heeft verhalen die verteld mogen worden.”

Zichtbaar maken wat moeilijk te zeggen is

Hoewel Sewan tevreden terugkijkt op haar bijdrage aan Vaste Grond, blijft haar werk vooral draaien om iets wat minder zichtbaar is: herinneringen, stilte en het innerlijke leven van mensen. “Dat is eigenlijk mijn grootste focus,” zegt ze aan het einde van het gesprek. “Ik probeer zichtbaar te maken wat moeilijk onder woorden te brengen is.” En precies daarin schuilt de kracht van haar werk: niet alleen herinneringen bewaren, maar vooral ruimte geven aan wat blijft doorwerken.

Project Vaste Grond brengt persoonlijke verhalen van inwoners van Losser tot leven door ze te vertalen naar unieke kunstwerken van regionale kunstenaars. Deze werken werden in oktober gepresenteerd tijdens een expositie en krijgen nu een vervolg: om nog meer mensen de kans te geven ze te bekijken, reizen ze langs alle vijf dorpen van de gemeente Losser, waarbij de locaties maandelijks wisselen. Eén van de deelnemende kunstenaars is Nick Pilage. Onze razende reporter gaat met Nick in gesprek over zijn zoektocht naar vaste grond.

In de woonkamer van Nick Pilage begon het eigenlijk heel onschuldig. Zijn vrouw keek series waar hij weinig geduld voor had, hij verveelde zich en zocht iets om handen te hebben. Eerst werd het tekenen. Realistisch werk, strak uitgewerkt, tot in detail. Maar al snel merkte hij dat hij méér wilde.

“Het duurde me te lang voordat ik resultaat zag,” vertelt hij. “Toen zag ik online werk van een kunstenaar uit Amerika die driedimensionale schilderijen maakte. Ik dacht meteen: dat kan ik ook.”

Dat ene moment groeide uit tot iets wat zijn leven langzaam begon te veranderen.

Nick Pilage, geboren en getogen in de gemeente Losser, heeft altijd al een creatieve kant gehad. Muziek maken, creëren, bezig zijn met vorm en sfeer — het zat er altijd al in. Toch werkte hij jarenlang vooral in managementfuncties. Creativiteit vond daarin wel een plek, maar bleef ergens op de achtergrond aanwezig.

Tot die avond thuis.

Hij begon te experimenteren. Met vormen, materialen, structuren en diepte. Zijn eerste werken waren groot, rauw en vol textuur, geïnspireerd op onder andere uitgedroogde aarde en natuurlijke patronen. Schilderijen van meer dan  een meter hoog verschenen één voor één in huis.

“Voor je het weet staan er ineens zes enorme werken tegen de muur,” zegt hij lachend. “Mijn vrouw vroeg op een gegeven moment: wat ga je hier eigenlijk mee doen?” Die vraag bleef hangen.

Vanuit vrienden en kennissen kwamen steeds vaker enthousiaste reacties. Mensen waren verrast door het werk en vooral door de unieke stijl. Uiteindelijk besloot Nick het serieus aan te pakken. Hij schreef zich in bij de Kamer van Koophandel en meldde zich aan voor zijn eerste kunstmarkt.

De stap naar buiten: een eerste kunstmarkt

Dat debuut vond plaats in 2024 in Tuindorp Hengelo — onder omstandigheden die hij achteraf bijna komisch noemt.

“Het regende, het waaide hard, het Nederlands elftal moest spelen en er was bijna niemand. Echt de perfecte dag om een kunstcarrière te beginnen,” vertelt hij met een glimlach. Maar juist daar gebeurde iets belangrijks.

“Kunstenaars kwamen naar mijn kraam toe en zeiden: dit hebben we nog nooit gezien. Wat maak jij eigenlijk? Dat gaf me voor het eerst het gevoel dat ik misschien echt iets bijzonders in handen had.”

Sindsdien is het snel gegaan. In twee jaar tijd maakte hij meer dan dertig werken. Zijn kunst vond langzaam zijn weg naar exposities, opdrachten en bijzondere locaties. Een van de hoogtepunten is zonder twijfel de samenwerking met Restaurant Joann in Enschede, waar inmiddels drie grote werken van hem hangen.

“Dat vind ik nog steeds heel bijzonder,” zegt hij. “Dat mensen daar binnenkomen en mijn werk zien hangen in zo’n omgeving.”

Via het restaurant kwam ook zijn eerste grote opdracht binnen. Een bezoeker zag een van zijn schilderijen en wilde een vergelijkbaar werk laten maken. Niet als kopie, maar als persoonlijk verhaal.

Want verhalen spelen inmiddels een grote rol in het werk van Nick Pilage.

Verhalen als bron van inspiratie

Dat werd misschien nog wel duidelijker tijdens het kunstproject Vaste Grond. Voor dit project werden kunstenaars gekoppeld aan persoonlijke verhalen van inwoners uit de gemeente Losser. Nick kreeg het verhaal van Natalja toegewezen — een Oekraïense moeder die samen met haar kinderen vluchtte voor de oorlog en uiteindelijk tijdelijk in Losser terechtkwam.

Toen hij haar verhaal las, wist hij direct dat dit het verhaal was dat hij wilde verbeelden.

“Het kwam meteen binnen,” vertelt hij. “Je leest over een moeder die alles achterlaat, onderweg is met haar kinderen en niet weet waar ze terechtkomt. Dat is bijna niet voor te stellen.”

Wat hem vooral raakte, was dat Natalja uiteindelijk besloot juist in Losser te blijven. Ze had kunnen doorreizen naar grotere steden, maar voelde zich hier veilig genoeg om te blijven.

Vaste grond in een nieuw land

“Dat vond ik heel bijzonder,” zegt Nick. “Blijkbaar kan een plek echt voelen als vaste grond, zelfs als je alles bent kwijtgeraakt.”

In zijn kunstwerk probeerde hij die reis zichtbaar te maken. Niet letterlijk, maar in gevoel, kleur en structuur.

Aan de rechterkant van het werk zijn donkere kraters en diepe structuren zichtbaar — verwijzingen naar oorlog, bombardementen en vernietiging. Tussen die donkere lagen verwerkte hij de warme kleuren van de Oekraïense graanvelden. Naarmate het oog verder over het werk beweegt, ontstaat langzaam meer rust. Meer groen. Meer ruimte.

“Je loopt als het ware mee in haar reis,” legt hij uit. “Maar die donkere lucht blijft altijd ergens aanwezig.”

Dat is precies wat hij met zijn kunst wil oproepen: gevoel, beweging en bewustwording.

Zijn werken veranderen afhankelijk van waar je staat. Vanuit iedere hoek zie je andere lijnen, schaduwen en structuren. Het zijn geen schilderijen waar je vluchtig langsloopt.

“Je moet er eigenlijk omheen bewegen,” zegt hij. “Dan ontdek je steeds iets nieuws.”

Die manier van werken vraagt om experimenteren. Nick gebruikt verschillende materialen, van kunststoffen en schuimvormen tot speciale pasta’s en verftechnieken. Veel inspiratie haalt hij uit de natuur.

“Soms ontstaat een werk vanuit iets heel kleins,” vertelt hij. “Een waterpoel, een steenstructuur of bijvoorbeeld een oesterzwam. Daar zitten zulke bijzondere vormen en patronen in.”

De kracht van de steenfabriek

Tijdens de expositie van Vaste Grond in de oude steenfabriek in Losser viel alles voor hem samen. De verhalen, de kunstwerken en de locatie versterkten elkaar.

“Die steenfabriek heeft letterlijk en figuurlijk voor veel vaste grond gezorgd in Losser,” zegt hij. “Dat maakte het extra bijzonder.”

Zijn werk reist inmiddels langs verschillende locaties binnen de gemeente. Op dit moment is het te zien in het cultuurhuis in Losser. En terwijl zijn kunst zich steeds verder ontwikkelt, staat Nick zelf ook op een kruispunt.

Na twee jaar bouwen, experimenteren en groeien voelt hij dat er misschien een volgende stap aankomt.

“Ik merk dat ik hier eigenlijk fulltime mee bezig wil zijn,” zegt hij. “Dat gevoel wordt steeds sterker.”

Kunst als middel voor verbinding

Toch draait het uiteindelijk niet alleen om kunst.

Voor Nick gaat het vooral om wat kunst kan losmaken bij mensen. Om verhalen zichtbaar maken die anders misschien ongezien blijven.

“Het belangrijkste,” zegt hij aan het einde van het gesprek, “is dat mensen even stilstaan bij wat anderen meemaken. Dat ze beseffen hoe ingewikkeld zo’n reis is. Dat iemand niet zomaar van A naar B gaat, maar onderweg alles achterlaat.”

Even valt er een stilte.

Dan kijkt hij nog één keer naar zijn werk en glimlacht.

“Als een schilderij dat gevoel kan oproepen,” zegt hij, “dan heeft het gedaan wat het moest doen.

Project Vaste Grond brengt persoonlijke verhalen van inwoners van Losser tot leven door ze te vertalen naar unieke kunstwerken van regionale kunstenaars. Deze werken werden in oktober gepresenteerd tijdens een expositie en krijgen nu een vervolg: om nog meer mensen de kans te geven ze te bekijken, reizen ze langs alle vijf dorpen van de gemeente Losser, waarbij de locaties maandelijks wisselen. Eén van de deelnemende kunstenaars is Mya Notkamp. Onze razende reporter gaat met Mya in gesprek die al zo’n 12 jaar met glaswerk werkt en daarnaast ook schildert.

Mya vertelt dat ze ongeveer 50 jaar geleden in het dorp kwam wonen, waar ze in het begin moest wennen. Na verloop van tijd, mede door fijne buren en haar actieve leven, begon ze zich er steeds meer thuis te voelen.

Naast haar kunst geeft ze sportlessen aan ouderen en blijft ze actief, ondanks lichamelijke uitdagingen. Haar liefde voor kleur komt sterk terug in haar glaswerk.

Voor het project “Vaste Grond” kreeg ze de opdracht om een kunstwerk te maken rond het thema “thuis”, gebaseerd op het verhaal van een vrouw genaamd Jacqueline. Dat verhaal raakte haar persoonlijk en vormde de inspiratie voor haar werk. In haar kunstwerk verwerkte ze elementen uit haar eigen leven en de omgeving, zoals de natuur en herkenbare plekken in de gemeente.

Het maakproces verliep niet zonder tegenslag: haar eerste werkstuk brak, maar ze maakte snel een nieuw ontwerp dat uiteindelijk werd tentoongesteld. De expositie vond plaats in de steenfabriek, wat ze een mooie locatie vond en de werken van de andere kunstenaars.

Ze vindt het leuk dat haar kunstwerk nu langs verschillende dorpen reist en sluit af met de opmerking dat ze de omgeving nog steeds mooi vindt, mede doordat ze er veel wandelt en fietst.

Project Vaste Grond brengt persoonlijke verhalen van inwoners van Losser tot leven door ze te vertalen naar unieke kunstwerken van regionale kunstenaars. Deze werken werden in oktober gepresenteerd tijdens een expositie en krijgen nu een vervolg: om nog meer mensen de kans te geven ze te bekijken, reizen ze langs alle vijf dorpen van de gemeente Losser, waarbij de locaties maandelijks wisselen. Eén van de deelnemende kunstenaars is Brigit Klein Hofmeijer. Onze razende reporter gaat met Brigit in gesprek over haar bijzondere werk voor de expositie geïnspireerd op het gevoel van thuiskomen in Losser.

“Schilderen doe ik eigenlijk al zo’n 26 jaar,” vertelt ze. “Eerst ’s avonds, gewoon voor de ontspanning, waarbij ik meerdere jaren lessen gevolgd heb bij enkele kunstenaars.
En sinds mijn pensioen overdag, bij het Losser Kunstcollectief. Het is echt een belangrijk onderdeel van mijn leven geworden”. Ze vindt het jammer dat er voor het kunstcollectief nog geen nieuwe plek is gevonden. Ze zitten nog in het pand van de oude Plus maar hier moeten ze snel uit. Als er geen nieuwe plek gevonden wordt, dan zal dat het einde van het Losser Kunstcollectief zijn en dat zou enorm jammer zijn. Niet alleen voor Brigit, maar ook voor alle andere kunstenaars, die daar hun kunst maken.

Voor deze expositie mocht Brigit kiezen uit verschillende persoonlijke verhalen. Eén sprong er meteen uit: Het verhaal van Kim, over het gevoel van thuiskomen als ze de steenfabriek ziet. ”Dat raakte me. Dat herken ik zó. Als ik na een vakantie het dorp weer inrij en die fabriek zie, denk ik: Ik ben weer thuis. Die emotie vertaalde ze naar haar schilderij. Ik wilde niet alleen de buitenkant schilderen, maar juist ook de ringoven – dat unieke stukje cultureel- industrieel erfgoed. Uiteindelijk heb ik die twee gecombineerd: de binnenkant van de oven, met een doorkijk naar de steenfabriek van buitenaf.”
Het maken van het werk ging niet zonder uitdagingen, zo was de tijdsdruk best groot, zeker met olieverf. Het doek was zelfs nog nat toen het werd ingelijst… dat was even spannend, maar het is goed gekomen!

Wat haar het meest bijblijft van de expositie?

“De diversiteit. Iedereen had zo’n andere invalshoek. Van een diavoorstelling over een Oekraïense vrouw, die naar Losser gevlucht was en in Losser goed opgevangen is en inmiddels is teruggekeerd, tot kunst met geluid en bewegend zand, refererend aan het stuifzand van de Zandbergen – echt bijzonder om te zien hoe verhalen op zoveel manieren tot leven komen. Maar boven alles: ik vond het een geweldige ervaring. En ik ben trots dat ik met mijn werk een stukje van dat ‘thuiskomen’ heb mogen verbeelden.”

Project Vaste Grond brengt persoonlijke verhalen van inwoners van Losser tot leven door ze te vertalen naar unieke kunstwerken van regionale kunstenaars. Deze werken werden in oktober gepresenteerd tijdens een expositie en krijgen nu een vervolg: om nog meer mensen de kans te geven ze te bekijken, reizen ze langs alle vijf dorpen van de gemeente Losser, waarbij de locaties maandelijks wisselen. Eén van de deelnemende kunstenaars is Chawwa de Jong. Onze razende reporter gaat met haar in gesprek over haar bijdrage als dichter en maker, waarin het thema thuiskomen centraal staat. Vanuit haar achtergrond als leerkracht, zangeres en fotograaf benadert zij kunst als iets dat ontstaat vanuit gevoel, ervaring en verbinding met de wereld om haar heen.

Voor het project schreef zij twee gedichten, Veilige Einder en Ik daalde af in de diepste zeeën, waarin de zee een dragend symbool vormt. Geïnspireerd door het idee dat haar leefomgeving ooit onder water lag, verbindt zij de beweging van eb en vloed met het menselijke verlangen naar geborgenheid. Het ritme van de golven weerspiegelt voor haar het oergevoel van gedragen worden – van de baarmoeder tot het wiegen als kind – een ervaring die zij in haar werk opnieuw tastbaar wil maken.

Een ervaring om te voelen

Deze gedachte vertaalde zij naar een indringende installatie: een schommelstoel waarin bezoekers plaats konden nemen en zich lieten wiegen, terwijl zij luisterden naar een samenspel van zeegeluiden, pianoklanken en haar voorgedragen poëzie. De ervaring raakte velen diep; het fysieke gevoel van gedragen worden bracht een vergeten vorm van troost en veiligheid terug.

Haar werk verkent niet alleen het begin van het leven, maar ook het einde. In poëtische beelden schetst zij de kringloop van bestaan, waarin loslaten en voortbestaan naast elkaar mogen bestaan – als een zachte, troostrijke gedachte.

In samenwerking met kunstenaar Isaac van den Aker ontstond een bijzondere wisselwerking: zijn installatie van transparante bakstenen gevuld met bewegend zand versterkte het gevoel van voortdurende verandering en beweging. Zonder vooraf overleg bleken hun werken naadloos op elkaar aan te sluiten, wat het geheel een bijna magische samenhang gaf. Dit alles kwam samen in de Steenfabriek, in een prachtige expositie, in een prachtige omgeving.

Thuiskomen in jezelf

Voor Chawwa is thuiskomen geen vaste plek, maar een ervaring die zich kan bevinden in een landschap, bij een ander, of diep in jezelf. Juist dat besef – dat je jezelf als thuis kunt dragen – ziet zij als een van de grootste rijkdommen in het leven.

De portretfoto van Chawwa is gemaakt door Viorica Cernica.

Project Vaste Grond brengt persoonlijke verhalen van inwoners van Losser tot leven door ze te vertalen naar unieke kunstwerken van regionale kunstenaars. Deze werken werden in oktober gepresenteerd tijdens een expositie en krijgen nu een vervolg: om nog meer mensen de kans te geven ze te bekijken, reizen ze langs alle vijf dorpen van de gemeente Losser, waarbij de locaties maandelijks wisselen. Eén van de deelnemende kunstenaars is Elian Rabahia. Onze razende reporter gaat met hem in gesprek over zijn werkwijze en de inspiratie achter zijn kunstwerk.

In een rustige ruimte, tussen kunst en verhalen, zit ik tegenover Elian Rabahia. Zijn ogen stralen voordat hij begint te spreken. Het is meteen duidelijk: voor hem is kunst geen werk, maar een manier van leven – een manier van voelen.

Luisteren naar materiaal

“Ik ben kunstenaar,” vertelt hij, “maar ook iemand die luistert naar materiaal.” Hij werkt met wat anderen weggooien: kabels, resten, vergeten dingen. Waar de meeste mensen afval zien, ziet hij lijnen, kleuren en mogelijkheden. “Alles begint met een lijn,” zegt hij zacht. “En soms vind je die lijn al in iets dat er al is, zoals een kabel.”

Zijn handen lijken de vormen al te voelen terwijl hij praat. Hij legt uit hoe hij materialen niet zomaar gebruikt, maar er een gesprek mee aangaat. Wat vertelt het materiaal? Welke emotie zit erin? Vanuit dat gevoel ontstaat zijn werk – langzaam, aandachtig, met liefde.

De kracht van verhalen

Wat hem het meest raakt, zijn verhalen van mensen. Voor het project Vaste Grond kreeg hij er tien te lezen, maar één verhaal liet hem niet meer los. Het verhaal van Tanja.

Ze liet alles achter voor haar zoon. Haar stad, haar verleden, haar zekerheid. Ze kwam naar een plek waar ze niemand kende, gedreven door liefde en hoop. “Dat raakte mij diep,” zegt Elian. “Ik heb haar verhaal wel tien keer gelezen. Elke keer voelde ik meer.”

In zijn hoofd ontstond een beeld. Een Vlieger.

Niet zomaar een vlieger, maar een reis van kou naar warmte. Van onzekerheid naar thuis. Hij maakte een kunstwerk in de vorm van een vliegende beweging – geen vast schilderij, maar iets dat vrij is, iets dat ademt.

Van materiaal naar betekenis

De kleuren vertellen haar reis. De koele tinten onderaan, staan voor afstand, eenzaamheid en verbonden aan het leven in de stad. Langzaam veranderen ze in warme kleuren, vol leven en hoop. Er loopt een pad doorheen, een weg die symbool staat voor vrijheid – voor haar zoon, die hier eindelijk kan fietsen, bewegen, kind kan zijn.

Elian verwerkte zelfs een oude steen uit Losser in het kunstwerk. Een stukje van de plek waar Tanja haar nieuwe thuis vond. En bovenin, bijna lichtgevend, bracht hij helder water aan. Dat is de warmte van de mensen hier, legt hij uit. De openheid, de aandacht die zij kreeg. Het is een stille, krachtige verbinding: haar emotie en zijn creatie, samengebracht in één werk.

Voor Elian is kunst meer dan schoonheid. Het is aandacht. Tijd nemen om te voelen. Om stil te staan bij een ander, in een wereld die vaak te snel doorgaat. “We vergeten soms naar elkaar te kijken,” zegt hij. “Maar in kunst kan dat nog wel.”

Zijn werk laat zien dat duurzaamheid niet alleen gaat over materialen hergebruiken, maar ook over verhalen bewaren. Over het geven van een tweede leven – aan dingen, maar ook aan ervaringen.

En misschien is dat wel wat zijn kunst zo bijzonder maakt: het is gemaakt van wat overblijft, maar gevuld met wat het meest telt – liefde, aandacht en menselijkheid.