Leerlingen van 3 scholen te weten De Imenhof Losser, De Meander Losserhof en De Martinusschool Losser namen deel aan een prachtig fotoproject met als thema Waar hoor jij bij?
Zij hadden als opdracht breng jouw leefomgeving in beeld Ter voorbereiding gaf docent en fotograaf Chawwa de Jong op deze scholen een workshop o.a. met technische tips.
Belangrijkste doel van deze les: leer kijken om goed in beeld te kunnen brengen wat je raakt.
Vandaag de eindcollage.
In het kader van het thema HOOR ERBIJ! waren we op zoek naar verbindende verhalen;
Verhalen die de verbinding tot stand brengen en verhalen die bestaande verbindingen tonen.
In deze verhalen van inwoners van de gemeente Losser, jong, minder jong, afkomstig uit Losser of juist niet, lang of kortdurende verblijvend willen we te weten komen..
Waar hoor jij bij.
Gedurende de WAK, de Week van de AmateurKunst, plaatsen we elke dag nieuwe verhalen; het zijn stuk voor stuk prachtige portretten geworden.
Lees het verhaal bv het verhaal van Kim en Jaqueline kijk naar de prachtige beelden van het fotoproject.
En lees elke dag een deel van het verhaal van Nataliya die vluchtte uit Oekraïne.
Nataliya vluchtte uit Oekraine met haar 2 kinderen en woont in Losser in voormalig hotel Marktzicht.
Hieronder lees je deel 6 van het verhaal van Nataliya:
Ik ben nu al meer dan een jaar omgeven door de Nederlandse cultuur. Ik ben inmiddels gewend aan de Nederlandse keuken en eetgewoonten, ik doe mijn best om mee te doen met allerlei verschillende activiteiten en ik heb geleerd om afstand te bewaren in het contact met mensen en tegelijkertijd toch vriendelijk te zijn. Sommige aspecten van de Nederlandse cultuur vind ik zo mooi dat ik ze zeker mee terug zal nemen naar Oekraïne:
In dit afgelopen jaar in Losser ben ik zoveel geweldige mensen tegengekomen dat ik nooit meer naar een andere plek zou willen gaan, behalve terug naar Oekraïne. Ik hoor bij mijn land, mijn land zit in mijn hart. En toch, wanneer ik terugga naar Oekraïne zal ik Losser ook meenemen in mijn hart, en ook mijn herinneringen aan deze plek en alle fantastische mensen die ik hier heb ontmoet.
Hartelijk dank aan Floor en Anna dat ze mijn verhaal hebben gehoord, opgeschreven, en vertaald.
Уже больше года я знакомлюсь с нидерландской культурой. Я привыкла к нидерландскому образу питания, я стараюсь участвовать в разных активностях, я научилась держать дистанцию в общении с людьми и при этом быть доброжелательной. Есть вещи, которые мне очень нравятся и я обязательно привезу их в Украину:
Больше чем за год я встретила в Лоссере так много замечательных людей, что никогда бы не переехала в другое место, кроме Украины.
В моём сердце Украина. И при этом, когда я поеду назад в Украину, я обязательно привезу в своей памяти и в своём сердце Лоссер и всех замечательных людей, которых я здесь встретила.
Благодарю Floor и её дочь, что выслушали, записали и перевели мою историю.
In het kader van het thema HOOR ERBIJ! waren we op zoek naar verbindende verhalen;
Verhalen die de verbinding tot stand brengen en verhalen die bestaande verbindingen tonen.
In deze verhalen van inwoners van de gemeente Losser, jong, minder jong, afkomstig uit Losser of juist niet, lang of kortdurende verblijvend willen we te weten komen..
Waar hoor jij bij.
Gedurende de WAK, de Week van de AmateurKunst, plaatsen we elke dag nieuwe verhalen; het zijn stuk voor stuk prachtige portretten geworden.
Lees hieronder het verhaal van Arnold.
Arnold, een vriendelijke man van 75 jaar, hij is groot gebracht op een rustige boerderij in het mooie Losser. Hij genoot van de rust en de natuur die het dorpje te bieden heeft. Maar 23 jaar geleden besloten om naar Enschede te verhuizen.
In Enschede bouwde Arnold een nieuw leven op, maar er was altijd iets wat hij miste: het gemoedelijke en gezellige van Losser. Vorig jaar overleed zijn vrouw en besefte hij dat het tijd was om terug te keren naar zijn dorp.
Arnold vond een prachtig huis aan een fijne straat in Losser, waar hij zich al snel weer op zijn gemak voelde. Elke keer als Arnold boodschappen gaat doen, word het een sociale aangelegenheid. Hij kent veel mensen in het dorp en kan altijd rekenen op een praatje.
Naast zijn dagelijkse bezigheden is Arnold vrijwilliger bij de steenfabriek. Waar hij met veel plezier de bezoekers ontvangt. Hij gaat met fietsclub voor senioren fietsen, samen genieten van een ontspannen fietstocht door het prachtige landschap rondom het dorp. Het geeft hem de mogelijkheid om actief te blijven en tegelijkertijd te genieten van de schoonheid van zijn omgeving.
Terug in Losser voelde Arnold zich compleet. Hij genoot van de nabijheid van zijn familie en de warmte die hij voelde binnen de gemeenschap. Hij werd omringd door herinneringen aan zijn jeugd en kon zijn verhalen delen met mensen die zijn geschiedenis begrepen. Het leven in Losser gaf hem een gevoel van rust, geborgenheid en vervulling.
Arnold had de wens om weer terug te keren naar Losser altijd in zijn hart gehouden. Nu hij weer thuis was, kan hij zeggen dat hij weer op zijn plek is. Losser was niet alleen een plek, het was een deel van zijn identiteit geworden. Hij heeft gevonden waar hij thuishoort, dicht bij zijn familie en omringd gezelligheid van familie en vrienden.
In het kader van het thema HOOR ERBIJ! waren we op zoek naar verbindende verhalen;
Verhalen die de verbinding tot stand brengen en verhalen die bestaande verbindingen tonen.
In deze verhalen van inwoners van de gemeente Losser, jong, minder jong, afkomstig uit Losser of juist niet, lang of kortdurende verblijvend willen we te weten komen..
Waar hoor jij bij.
Gedurende de WAK, de Week van de AmateurKunst, plaatsen we elke dag nieuwe verhalen; het zijn stuk voor stuk prachtige portretten geworden.
Lees het verhaal bv het verhaal van Kim en Jaqueline kijk naar de prachtige beelden van het fotoproject.
En lees elke dag een deel van het verhaal van Nataliya die vluchtte uit Oekraïne.
Nataliya vluchtte uit Oekraine met haar 2 kinderen en woont in Losser in voormalig hotel Marktzicht.
Hieronder lees je deel 5 van het verhaal van Nataliya:
Toen ze 4 jaar was geworden ging mijn dochtertje vanaf november ook naar school om Nederlands te leren. Na de voorjaarsvakantie kon mijn zoon volgens de internationale school al zo goed Nederlands dat hij naar een reguliere school mocht, maar hij maakte zich grote zorgen over mogelijke problemen op de nieuwe school. Daarom bleven de kinderen 2 weken thuis. Het was een uitdaging voor ze om de hele dag op een klein kamertje te zitten en uiteindelijk wilden ze toch wel naar de Nederlandse school. Olga hielp me om Sanne, de directrice van de school de Imenhof, te ontmoeten. Dat mijn dochter nog geen Nederlands sprak was een obstakel, maar de directrice maakte een uitzondering en liet mijn beide kinderen toe. Drie weken moesten ze wennen en integreren, maar nu gaan ze met plezier en voldoening naar school. Mijn hart is vol liefde en dankbaarheid naar deze school: naar de directrice, de leerkrachten, de schoolkinderen, en hun ouders. Iedereen is ontzettend lief en geduldig, mijn kinderen en ik voelen ons altijd gesteund.
Ik werk zelf in een team van Nederlanders en voel me ook ongelofelijk gesteund door hen. Af en toe heb ik een slechte dag, wanneer ik op werk ben en moet huilen. Als ik bijvoorbeeld ’s ochtends het nieuws lees dat Kyiv weer is gebombardeerd, dan maak ik me grote zorgen dat mijn man daar misschien was. Ik wil dan niet huilen waar de kinderen bij zijn. Ik mis hem zo ontzettend en de kinderen missen hun papa. Ik ben uitgeput dat ik alles alleen moet doen. Mijn collega’s helpen me dan om daarmee om te gaan.
Младшая дочь, когда ей исполнилось 4, тоже пошла в школу в ноябре изучать нидерландский. После весенних каникул интеграционная школа сообщила , что у моего сына достаточный уровень нидерландского для перехода в обычную школу. Но сын очень переживал из-за возможных трудностей в школе, поэтому дети оставались дома 2 недели. Быть в маленькой комнате целый день для детей тяжело, поэтому они захотели в нидерландскую школу. Ольга Ван Вондел помогла мне встретиться с директором Санне в школе de Imenhof. Были сложности с дочерью, так как она ещё не говорила по-нидерландски. Но директор сделала исключение и приняла обоих моих детей. 3 недели они адаптировались, и сейчас они ходят в школу с удовольствием. Моё сердце полно любви и благодарности к этой школе, к директору, учителям, детям и их родителям. Все очень добры и терпеливы и всегда поддерживают меня и моих детей.
Я работаю с командой нидерландцев и я чувствую колоссальную поддержку с их стороны. Иногда у меня случаются дни, когда я плачу прямо на работе, так как не хочу это делать при детях. Например, если я прочитала утром новости , что Киев бомбили, я переживаю, как там мой муж, я скучаю за ним, дети скучают за папой, и просто потому, что я очень устала справляться со всем сама. И мои коллеги помогают мне справиться с этим.
In het kader van het thema HOOR ERBIJ! waren we op zoek naar verbindende verhalen;
Verhalen die de verbinding tot stand brengen en verhalen die bestaande verbindingen tonen.
In deze verhalen van inwoners van de gemeente Losser, jong, minder jong, afkomstig uit Losser of juist niet, lang of kortdurende verblijvend willen we te weten komen..
Waar hoor jij bij.
Gedurende de WAK, de Week van de AmateurKunst, plaatsen we elke dag nieuwe verhalen; het zijn stuk voor stuk prachtige portretten geworden.
Lees hieronder het verhaal van Tanja.
In de coronazomer van 2020 wist ik het zeker. We moeten die randstad uit.
Ik ben Tanja, alleenstaande moeder van een 23 jarige gehandicapte jongeman. Ik kom oorspronkelijk uit het oosten, maar heb 25 jaar in de randstad gewoond. Ik wilde altijd al terug, maar je weet hoe het gaat, het leven haalt je in.
In die rotzomer van 2020 , toen het wat rustiger werd met de lockdown ben ik gaan inpakken. Geen idee waar ik terecht zou komen, en dat kon me ook niet zoveel schelen,
als we de stad maar uitwaren, waar ik de veiligheid van mijn zoon zag achteruit hollen.
Via Funda vond ik een vrije sector woning in Losser. Ik wist niet eens waar het lag, maar 2 dagen later reden we erheen, en binnen een half uur zei ik ja. Ik had een huis.
Drie weken later verhuisden we, net voor de tweede lockdown. En daar zaten we dan, in een lege woning, op een half gelegde vloer, want het moest snel door de aankomende nieuwe lockdown. Drama, we kenden hier niemand, en hoe begin je dan? Ik begon met contact zoeken met mantelzorg, en regelmatig mocht ik bellen met Jannet Huisman van Fundament , gewoon om te kunnen praten. Ook kreeg ik vanuit daar een gewaarborgde hulp voor de PGB van Jan. Onze nieuwe huisarts kwam na haar dienst langs toen Jan ziek was, omdat de taxi niet reed door slecht weer en er echt een arts moest komen. Ik wist niet wat ik meemaakte. En allemaal op z’n tukkers. Stug maar kordaat. Er werd gehandeld. Mijn eerste ervaring noaberschap.
We zijn rondjes gaan lopen door de wijk. Vaste korte rondjes, waarbij al snel de buren ons aanspraken en een praatje maakten. Mensen zeggen hier nog gewoon goedemorgen en ze nemen de tijd voor je. Zo kreeg Jan zijn beweging. Hij heeft een linkszijdige verlamming en hersenletsel, en zijn spieren moeten toch uitgedaagd worden.
In het voorjaar kregen we via het WMO een fiets voor hem. In de randstad kreeg ik een fiets die niet echt aangepast was, en ik vroeg automatisch een dergelijke fiets aan. Maar dat liep anders. Bij het afleveren van de fiets werd onmiddellijk opgemerkt dat deze fiets helemaal niet geschikt was voor Jan. Ik was stomverbaasd. Dat er zo met je werd meegedacht. Er werd zorg op maat geleverd. We hebben die zomer zo’n mooie tijd beleefd. We konden het bos in fietsen, naar de boer om melk te halen. Ook voor Jan was het een omkeer in zijn leven. Waar hij in de randstad altijd naar de grond keek, omdat de prikkels van de drukte van de stad hem te veel waren begon hij hier om zich heen te kijken. “De kinderen spelen hier anders, mam. Ze krijsen hier niet. Ze spelen hier nog echt.” Hij genoot van het kletspraatje dat je kan hebben met de buren, dat hij bij Smit mocht vragen of de muziek wat zachter kon, en dat het verkeer hier rekening hield met zijn handicap. “Ze laten me voorgaan, waarom doen ze dat?”.
Waar ik in de eerste maanden huilend op de bank zat omdat ik twijfelde aan mijn radicale beslissing, zag ik een jaar later dat het de beste move ever was geweest. Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen op het Lossers hoes. Ik heb mensen leren kennen, en heb enorm respect voor de gemeenschap hier gekregen. En ja, we hebben beiden een boerenzakdoek op onze fiets. De rust van het bos, de vriendelijkheid van de mensen, en de houding ” Komt d’rin, dan ku’j d’r uut kiek’n”… Ik hou ervan.
We zijn nu 2,5 jaar verder. Jan heeft een maatje gevonden, en een hele goede begeleider die hem helpt om te gaan met zijn handicap. We willen hier niet meer weg. We lopen niet de deur plat bij mensen, maar als er iets is kan ik om 3 uur in de nacht om hulp roepen. En wordt er voor je klaar gestaan.
En carbid schieten is het beste wat er is. En paasvuur ook. Ik ben blij dat ik weer terug ben in de sfeer waar ik opgegroeid ben ❤️
In het kader van het thema HOOR ERBIJ! waren we op zoek naar verbindende verhalen;
Verhalen die de verbinding tot stand brengen en verhalen die bestaande verbindingen tonen.
In deze verhalen van inwoners van de gemeente Losser, jong, minder jong, afkomstig uit Losser of juist niet, lang of kortdurende verblijvend willen we te weten komen..
Waar hoor jij bij.
Gedurende de WAK, de Week van de AmateurKunst, plaatsen we elke dag nieuwe verhalen; het zijn stuk voor stuk prachtige portretten geworden.
Lees hieronder het verhaal van Mounira.
Ik ben 6,5 jaar geleden in Overdinkel komen wonen. Ik woonde in Syrië vanuit daar ben ik voor de oorlog gevlucht en in Nederland gekomen. Het was moeilijk om weg te gaan uit Syrië maar ben blij om in het rustige Nederland te zijn. Nederlands is een moeilijke taal. Ik doe erg mij best het goed te doen maar het lukt niet altijd. Er waren 2 vrouwen die mij hielpen. Zij kenden Overdinkel goed en maakten mij wegwijs is Nederland. Ook de gemeente helpt mij goed. Ik ben blij in Overdinkel. Het is er goed voor mijn kinderen en goed voor mij. Het is er rustig en de mensen zijn er vriendelijk.
Leerlingen van 3 scholen te weten De Imenhof Losser, De Meander Losserhof en De Martinusschool Losser namen deel aan een prachtig fotoproject met als thema Waar hoor jij bij?
Zij hadden als opdracht breng jouw leefomgeving in beeld Ter voorbereiding gaf docent en fotograaf Chawwa de Jong op deze scholen een workshop o.a. met technische tips.
Belangrijkste doel van deze les: leer kijken om goed in beeld te kunnen brengen wat je raakt.
Vandaag de foto’s van leerlingen van De Martinus.
In het kader van het thema HOOR ERBIJ! waren we op zoek naar verbindende verhalen;
Verhalen die de verbinding tot stand brengen en verhalen die bestaande verbindingen tonen.
In deze verhalen van inwoners van de gemeente Losser, jong, minder jong, afkomstig uit Losser of juist niet, lang of kortdurende verblijvend willen we te weten komen..
Waar hoor jij bij.
Gedurende de WAK, de Week van de AmateurKunst, plaatsen we elke dag nieuwe verhalen; het zijn stuk voor stuk prachtige portretten geworden.
Lees hieronder het verhaal van Angel.
Ongeveer een jaar geleden, kwam ik samen met mijn 3 kinderen naar Losser. Ik was vanuit Suriname naar Nederland verhuist. Eerst heb ik in Amsterdam gewoond daarna ben ik naar Losser gekomen. Daar was ik wel blij mee, vooral voor mijn kinderen. Het was niet heel moeilijk, ik beheerste de Nederlandse taal wel, al gebruiken wij in Suriname wel andere woorden. Wel is het moeilijk om hulp te vragen. Maar de gemeente en stichting Leergeld helpen mij goed.
Het is hier rustig en dat is goed voor mijn opgroeiende kinderen. De stad Amsterdam was voor hun geen goede omgeving.
Voor nu wil ik wel hier blijven, en misschien voor altijd maar dat weet ik nog niet.
In het kader van het thema HOOR ERBIJ! waren we op zoek naar verbindende verhalen;
Verhalen die de verbinding tot stand brengen en verhalen die bestaande verbindingen tonen.
In deze verhalen van inwoners van de gemeente Losser, jong, minder jong, afkomstig uit Losser of juist niet, lang of kortdurende verblijvend willen we te weten komen..
Waar hoor jij bij.
Gedurende de WAK, de Week van de AmateurKunst, plaatsen we elke dag nieuwe verhalen; het zijn stuk voor stuk prachtige portretten geworden.
Lees hieronder het verhaal van Sewan uit Sirië.
Ik woon 6 jaar in Losser maar ik kom uit Syrië, vanuit daar ben ik gevlucht naar Nederland. Ik was blij dat ik naar Nederland kon, weg van de oorlog. Maar ik was ook er verdrietig dat ik weg moest uit mijn vertrouwde omgeving.
Het was heel moeilijk om met de mensen hier te praten. Ik vind het nog steeds heel lastig, Nederlands is een moeilijke taal voor mij.
Helpen de mensen je hier als het lastig is?
Ja, iedereen helpt mij goed. Ik vind het goed om hier te wonen. Het is hier veilig voor mij, het is hier rustig.
In het kader van het thema HOOR ERBIJ!waren we op zoek naar verbindende verhalen;
Verhalen die de verbinding tot stand brengen en verhalen die bestaande verbindingen tonen.
In deze verhalen van inwoners van de gemeente Losser, jong, minder jong, afkomstig uit Losser of juist niet, lang of kortdurende verblijvend willen we te weten komen..
Waar hoor jij bij.
Gedurende de WAK, de Week van de AmateurKunst, plaatsen we elke dag nieuwe verhalen; het zijn stuk voor stuk prachtige portretten geworden.
Lees het verhaal bv het verhaal van Kim en Jaqueline kijk naar de prachtige beelden van het fotoproject.
En lees elke dag een deel van het verhaal van Nataliya die vluchtte uit Oekraïne.
Nataliya vluchtte uit Oekraine met haar 2 kinderen en woont in Losser in voormalig hotel Marktzicht.
Hieronder lees je deel 4 van het verhaal van Nataliya:
In hotel Marktzicht werden we ontvangen door Rianne Knippels. Mijn stiefmoeder, mijn kinderen en ik deelden één kamer, en mijn schoonmoeder met haar dochter en kleinkinderen hadden een andere kamer. Na een week lieten we ons registreren bij de gemeente, Baiba van de Blokker hielp ons met de taal. Martijn kookte de eerste twee weken voor ons en daarna liet hij ons zien hoe we de keuken konden gebruiken, zodat we zelfstandig konden koken. Ontzettend veel lokale inwoners stonden meteen klaar om ons te helpen: met eten, kleding, schoenen, speelgoed, noem het maar op. Van de bakker kregen we gebak, kapster Joyce knipte ons twee maanden voor niets, en ook in het zwembad konden we gratis terecht. Er werd een heuse boottocht in Denekamp voor ons georganiseerd, een prachtige tour over het water! Via Fundament konden de kinderen mee met Losserse kinderen naar pretpark de Waarbeek in Hengelo. Dat vonden ze helemaal fantastisch! Martijn deed ook veel voor ons; we kregen boodschappen, gratis ijsjes, en er werd een barbecue georganiseerd. Van Tanja en haar zoon Jan kregen we een spelcomputer met spelletjes en ze kwamen vaak iets lekkers brengen. Olga van Vondel regelde veel kleding en een paar fietsen voor ons. Zij heeft iedereen in Marktzicht enorm geholpen om daar weer op te starten en te wennen. Ik ben goede vrienden geworden met Olga, ze heeft me betrokken bij allerlei verschillende activiteiten in Losser: de avondvierdaagse van de scholen, Halloween, en de lichtjesroute met Kerst waar we brandweerman Leon hebben leren kennen. In mijn zoektocht naar werk werd ik geholpen door Manon van de gemeente. Ik heb toen als schoonmaakster in Bloemenbeek gewerkt, maar helaas moest ik na een maand stoppen vanwege mijn gezondheid. Mijn zoon ging inmiddels naar de internationale school in Enschede. Ik ben toen zelf begonnen met een cursus crisiszorg bij psychologische oorlogstrauma’s, omdat ik een grote passie heb voor psychologie. Ik heb daarvoor drie maanden gestudeerd en kreeg in september het diploma. Rianne stelde voor dat ik manager zou worden van de locatie met Oekraïners in Boekelo; dit betekende een bijzondere nieuwe stap in mijn leven. Het is namelijk mijn wens en ambitie om mijn landgenoten te kunnen helpen.
В Марктзихт нас приняла Рианне Книппелс, меня с детьми и мачехой разместили в одной комнате, а свекровь с дочкой и детьми в другой комнате. Через неделю нас зарегистрировали в хементе, с переводом помогала Байба из магазина Блоккер. Первые две недели для нас готовил Мартайн, потом он учил нас правильно использовать кухню, чтобы мы могли самостоятельно готовить еду. Много местных жителей сразу отреагировали и принесли свою помощь – продукты, одежду, обувь и игрушки. Пекарня передавала нам пирожные, парикмахерская Joyce стригла нас бесплатно 2 месяца, бассейн дал нам возможность плавать бесплатно до сентября 2022. Один человек организовал для нас всех путешествие на корабле из Денекампа. Это была восхитительная водная прогулка! Фундамент организовал поездку детей в парк аттракционов в Хенгело. Дети были в восторге! Мартайн много продуктов приносил для нас, обеспечил всех бесплатным мороженым и устроил для нас барбекю. Таня с сыном Яном принесли игровую приставку и диски с играми, а также часто заходили к нам с тортом. Ольга Ван Вондел привезла несколько велосипедов, много одежды и помогала всем жителям Марктзихт с адаптацией. Теперь мы с ней друзья, она вовлекала меня в разные активности в Лоссере – школьный 4дневный вечерний марш, хеллоуин и рождественский поход с фонариками, на котором мы встретили пожарного Леона. Манон из хементе помогала найти работу . Так я пошла работать уборщицей в Блюменбик. Но через месяц мне пришлось уволиться по состоянию здоровья. Мой сын пошёл в интеграционную школу в Энсхеде. Я люблю психологию, поэтому я начала изучать курс кризисного консультирования психологической травмы во время войны. Я училась 3 месяца и когда я получила в сентябре сертификат, Рианне предложила мне работу менеджера локации украинцев в Букело. И это мой новый этап жизни, потому что моё желание было помогать своим землякам.
Wij maken gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. Zo gebruiken wij analytische cookies om je een optimale gebruikerservaring te bieden op onze websites. Bovendien plaatsen wij cookies van derde partijen om gepersonaliseerde advertenties te tonen en de inhoud van de advertenties op jouw voorkeuren af te stemmen. Ook worden er cookies geplaatst door sociale media-netwerken. Jouw internetgedrag kan door deze derden gevolgd worden. Door op Accepteren te klikken ga je hiermee akkoord. Wil je ze aanpassen klik dan op Instellingen. Wil je meer weten over cookies lees dan ons cookiebeleid.
Deze site is standaard ingesteld op 'cookies toestaan", om je de beste mogelijke blader ervaring te geven. Als je deze site blijft gebruiken zonder je cookie instellingen te wijzigen, of als je klikt op "Accepteren" hieronder, dan geef je toestemming voor het gebruik van Cookies.
Lees voor