Lees voor
Project Vaste Grond brengt persoonlijke verhalen van inwoners van Losser tot leven door ze te vertalen naar unieke kunstwerken van regionale kunstenaars. Deze werken werden in oktober gepresenteerd tijdens een expositie en krijgen nu een vervolg: om nog meer mensen de kans te geven ze te bekijken, reizen ze langs alle vijf dorpen van de gemeente Losser, waarbij de locaties maandelijks wisselen. Eén van de deelnemende kunstenaars is Nick Pilage. Onze razende reporter gaat met Nick in gesprek over zijn zoektocht naar vaste grond.
In de woonkamer van Nick Pilage begon het eigenlijk heel onschuldig. Zijn vrouw keek series waar hij weinig geduld voor had, hij verveelde zich en zocht iets om handen te hebben. Eerst werd het tekenen. Realistisch werk, strak uitgewerkt, tot in detail. Maar al snel merkte hij dat hij méér wilde.
“Het duurde me te lang voordat ik resultaat zag,” vertelt hij. “Toen zag ik online werk van een kunstenaar uit Amerika die driedimensionale schilderijen maakte. Ik dacht meteen: dat kan ik ook.”
Dat ene moment groeide uit tot iets wat zijn leven langzaam begon te veranderen.
Nick Pilage, geboren en getogen in de gemeente Losser, heeft altijd al een creatieve kant gehad. Muziek maken, creëren, bezig zijn met vorm en sfeer — het zat er altijd al in. Toch werkte hij jarenlang vooral in managementfuncties. Creativiteit vond daarin wel een plek, maar bleef ergens op de achtergrond aanwezig.
Tot die avond thuis.
Hij begon te experimenteren. Met vormen, materialen, structuren en diepte. Zijn eerste werken waren groot, rauw en vol textuur, geïnspireerd op onder andere uitgedroogde aarde en natuurlijke patronen. Schilderijen van meer dan een meter hoog verschenen één voor één in huis.
“Voor je het weet staan er ineens zes enorme werken tegen de muur,” zegt hij lachend. “Mijn vrouw vroeg op een gegeven moment: wat ga je hier eigenlijk mee doen?” Die vraag bleef hangen.
Vanuit vrienden en kennissen kwamen steeds vaker enthousiaste reacties. Mensen waren verrast door het werk en vooral door de unieke stijl. Uiteindelijk besloot Nick het serieus aan te pakken. Hij schreef zich in bij de Kamer van Koophandel en meldde zich aan voor zijn eerste kunstmarkt.
De stap naar buiten: een eerste kunstmarkt
Dat debuut vond plaats in 2024 in Tuindorp Hengelo — onder omstandigheden die hij achteraf bijna komisch noemt.
“Het regende, het waaide hard, het Nederlands elftal moest spelen en er was bijna niemand. Echt de perfecte dag om een kunstcarrière te beginnen,” vertelt hij met een glimlach. Maar juist daar gebeurde iets belangrijks.
“Kunstenaars kwamen naar mijn kraam toe en zeiden: dit hebben we nog nooit gezien. Wat maak jij eigenlijk? Dat gaf me voor het eerst het gevoel dat ik misschien echt iets bijzonders in handen had.”
Sindsdien is het snel gegaan. In twee jaar tijd maakte hij meer dan dertig werken. Zijn kunst vond langzaam zijn weg naar exposities, opdrachten en bijzondere locaties. Een van de hoogtepunten is zonder twijfel de samenwerking met Restaurant Joann in Enschede, waar inmiddels drie grote werken van hem hangen.
“Dat vind ik nog steeds heel bijzonder,” zegt hij. “Dat mensen daar binnenkomen en mijn werk zien hangen in zo’n omgeving.”
Via het restaurant kwam ook zijn eerste grote opdracht binnen. Een bezoeker zag een van zijn schilderijen en wilde een vergelijkbaar werk laten maken. Niet als kopie, maar als persoonlijk verhaal.
Want verhalen spelen inmiddels een grote rol in het werk van Nick Pilage.
Verhalen als bron van inspiratie
Dat werd misschien nog wel duidelijker tijdens het kunstproject Vaste Grond. Voor dit project werden kunstenaars gekoppeld aan persoonlijke verhalen van inwoners uit de gemeente Losser. Nick kreeg het verhaal van Natalja toegewezen — een Oekraïense moeder die samen met haar kinderen vluchtte voor de oorlog en uiteindelijk tijdelijk in Losser terechtkwam.
Toen hij haar verhaal las, wist hij direct dat dit het verhaal was dat hij wilde verbeelden.
“Het kwam meteen binnen,” vertelt hij. “Je leest over een moeder die alles achterlaat, onderweg is met haar kinderen en niet weet waar ze terechtkomt. Dat is bijna niet voor te stellen.”
Wat hem vooral raakte, was dat Natalja uiteindelijk besloot juist in Losser te blijven. Ze had kunnen doorreizen naar grotere steden, maar voelde zich hier veilig genoeg om te blijven.
Vaste grond in een nieuw land
“Dat vond ik heel bijzonder,” zegt Nick. “Blijkbaar kan een plek echt voelen als vaste grond, zelfs als je alles bent kwijtgeraakt.”
In zijn kunstwerk probeerde hij die reis zichtbaar te maken. Niet letterlijk, maar in gevoel, kleur en structuur.
Aan de rechterkant van het werk zijn donkere kraters en diepe structuren zichtbaar — verwijzingen naar oorlog, bombardementen en vernietiging. Tussen die donkere lagen verwerkte hij de warme kleuren van de Oekraïense graanvelden. Naarmate het oog verder over het werk beweegt, ontstaat langzaam meer rust. Meer groen. Meer ruimte.
“Je loopt als het ware mee in haar reis,” legt hij uit. “Maar die donkere lucht blijft altijd ergens aanwezig.”
Dat is precies wat hij met zijn kunst wil oproepen: gevoel, beweging en bewustwording.
Zijn werken veranderen afhankelijk van waar je staat. Vanuit iedere hoek zie je andere lijnen, schaduwen en structuren. Het zijn geen schilderijen waar je vluchtig langsloopt.
“Je moet er eigenlijk omheen bewegen,” zegt hij. “Dan ontdek je steeds iets nieuws.”
Die manier van werken vraagt om experimenteren. Nick gebruikt verschillende materialen, van kunststoffen en schuimvormen tot speciale pasta’s en verftechnieken. Veel inspiratie haalt hij uit de natuur.
“Soms ontstaat een werk vanuit iets heel kleins,” vertelt hij. “Een waterpoel, een steenstructuur of bijvoorbeeld een oesterzwam. Daar zitten zulke bijzondere vormen en patronen in.”
De kracht van de steenfabriek
Tijdens de expositie van Vaste Grond in de oude steenfabriek in Losser viel alles voor hem samen. De verhalen, de kunstwerken en de locatie versterkten elkaar.
“Die steenfabriek heeft letterlijk en figuurlijk voor veel vaste grond gezorgd in Losser,” zegt hij. “Dat maakte het extra bijzonder.”
Zijn werk reist inmiddels langs verschillende locaties binnen de gemeente. Op dit moment is het te zien in het cultuurhuis in Losser. En terwijl zijn kunst zich steeds verder ontwikkelt, staat Nick zelf ook op een kruispunt.
Na twee jaar bouwen, experimenteren en groeien voelt hij dat er misschien een volgende stap aankomt.
“Ik merk dat ik hier eigenlijk fulltime mee bezig wil zijn,” zegt hij. “Dat gevoel wordt steeds sterker.”
Kunst als middel voor verbinding
Toch draait het uiteindelijk niet alleen om kunst.
Voor Nick gaat het vooral om wat kunst kan losmaken bij mensen. Om verhalen zichtbaar maken die anders misschien ongezien blijven.
“Het belangrijkste,” zegt hij aan het einde van het gesprek, “is dat mensen even stilstaan bij wat anderen meemaken. Dat ze beseffen hoe ingewikkeld zo’n reis is. Dat iemand niet zomaar van A naar B gaat, maar onderweg alles achterlaat.”
Even valt er een stilte.
Dan kijkt hij nog één keer naar zijn werk en glimlacht.
“Als een schilderij dat gevoel kan oproepen,” zegt hij, “dan heeft het gedaan wat het moest doen.