Lees voor
Project Vaste Grond brengt persoonlijke verhalen van inwoners van Losser tot leven door ze te vertalen naar unieke kunstwerken van regionale kunstenaars. Deze werken werden in oktober gepresenteerd tijdens een expositie en krijgen nu een vervolg: om nog meer mensen de kans te geven ze te bekijken, reizen ze langs alle vijf dorpen van de gemeente Losser, waarbij de locaties maandelijks wisselen. Eén van de deelnemende kunstenaars is Elian Rabahia. Onze razende reporter gaat met hem in gesprek over zijn werkwijze en de inspiratie achter zijn kunstwerk.
In een rustige ruimte, tussen kunst en verhalen, zit ik tegenover Elian Rabahia. Zijn ogen stralen voordat hij begint te spreken. Het is meteen duidelijk: voor hem is kunst geen werk, maar een manier van leven – een manier van voelen.
Luisteren naar materiaal
“Ik ben kunstenaar,” vertelt hij, “maar ook iemand die luistert naar materiaal.” Hij werkt met wat anderen weggooien: kabels, resten, vergeten dingen. Waar de meeste mensen afval zien, ziet hij lijnen, kleuren en mogelijkheden. “Alles begint met een lijn,” zegt hij zacht. “En soms vind je die lijn al in iets dat er al is, zoals een kabel.”
Zijn handen lijken de vormen al te voelen terwijl hij praat. Hij legt uit hoe hij materialen niet zomaar gebruikt, maar er een gesprek mee aangaat. Wat vertelt het materiaal? Welke emotie zit erin? Vanuit dat gevoel ontstaat zijn werk – langzaam, aandachtig, met liefde.
De kracht van verhalen
Wat hem het meest raakt, zijn verhalen van mensen. Voor het project Vaste Grond kreeg hij er tien te lezen, maar één verhaal liet hem niet meer los. Het verhaal van Tanja.
Ze liet alles achter voor haar zoon. Haar stad, haar verleden, haar zekerheid. Ze kwam naar een plek waar ze niemand kende, gedreven door liefde en hoop. “Dat raakte mij diep,” zegt Elian. “Ik heb haar verhaal wel tien keer gelezen. Elke keer voelde ik meer.”
In zijn hoofd ontstond een beeld. Een Vlieger.
Niet zomaar een vlieger, maar een reis van kou naar warmte. Van onzekerheid naar thuis. Hij maakte een kunstwerk in de vorm van een vliegende beweging – geen vast schilderij, maar iets dat vrij is, iets dat ademt.
Van materiaal naar betekenis
De kleuren vertellen haar reis. De koele tinten onderaan, staan voor afstand, eenzaamheid en verbonden aan het leven in de stad. Langzaam veranderen ze in warme kleuren, vol leven en hoop. Er loopt een pad doorheen, een weg die symbool staat voor vrijheid – voor haar zoon, die hier eindelijk kan fietsen, bewegen, kind kan zijn.
Elian verwerkte zelfs een oude steen uit Losser in het kunstwerk. Een stukje van de plek waar Tanja haar nieuwe thuis vond. En bovenin, bijna lichtgevend, bracht hij helder water aan. Dat is de warmte van de mensen hier, legt hij uit. De openheid, de aandacht die zij kreeg. Het is een stille, krachtige verbinding: haar emotie en zijn creatie, samengebracht in één werk.
Voor Elian is kunst meer dan schoonheid. Het is aandacht. Tijd nemen om te voelen. Om stil te staan bij een ander, in een wereld die vaak te snel doorgaat. “We vergeten soms naar elkaar te kijken,” zegt hij. “Maar in kunst kan dat nog wel.”
Zijn werk laat zien dat duurzaamheid niet alleen gaat over materialen hergebruiken, maar ook over verhalen bewaren. Over het geven van een tweede leven – aan dingen, maar ook aan ervaringen.
En misschien is dat wel wat zijn kunst zo bijzonder maakt: het is gemaakt van wat overblijft, maar gevuld met wat het meest telt – liefde, aandacht en menselijkheid.